Nitan Story
นิทานอีสปสอนใจเรื่องเด็กน้อยกับต้นแอ๊ปเปิ้ล
นิทาน นิทานคุณธรรม

นิทานสอนใจ เรื่องเด็กน้อยกับต้นแอ๊ปเปิ้ล

เรื่อง เด็กน้อยกับต้นแอ๊ปเปิ้ล

ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีต้นแอ๊ปเปิ้ลใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง
และเด็กชายตัวเล็กๆคนหนึ่งชอบไปที่นั่น แล้วเล่นกับต้นแอ๊ปเปิ้ลอยู่เป็นประจำ
เขามักจะปีนขึ้นไปยังยอดไม้ เด็ดลูกแอ๊ปเปิ้ลมากิน
และงีบหลับไปที่ใต้ร่มเงาของต้นแอ๊ปเปิ้ลนั่นเอง…
เขารักต้นแอ๊ปเปิ้ลต้นนี้มาก และต้นแอ๊ปเปิ้ลก็รักที่จะเล่นกับเขาเช่นกันนิทานอีสปสอนใจเรื่องเด็กน้อยกับต้นแอ๊ปเปิ้ล

เมื่อเวลาผ่านไป..เด็กน้อยคนนั้นได้เติบโตขึ้น
และไม่ค่อยได้มาเล่นที่ต้นแอ๊ปเปิ้ลทุกๆ วันเหมือนแต่ก่อน
วันหนึ่งเด็กน้อยคนนั้น ก็กลับมาที่ต้นแอ๊ปเปิ้ลต้นนี้อีกครั้ง
แต่เขาดูไม่สดใสอย่างเคย ดูเศร้าสร้อย เหงาหงอย…
“มาเล่นกับฉันสิ” ต้นแอ๊ปเปิ้ลร้องเรียก
“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ จะได้มาเล่นกับเธอได้อีก” เด็กน้อยคนนั้นตอบ

“ฉันอยากได้ของเล่นน่ะ แต่ฉันไม่มีเงินซื้อ” เด็กน้อยพูดต่อ
“ฉันเสียใจด้วยนะ ฉันก็ไม่มีเงินเลย…
แต่ถ้าเธอเด็ดลูกแอ๊ปเปิ้ลของฉันทั้งหมดไปขาย เธอก็จะมีเงินไปซื้อของเล่น”
เด็กน้อยได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นเป็นอันมาก
ก่อนที่จะรีบเด็ดผลแอ๊ปเปิ้ลไปอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างมีความสุข
โดยที่ไม่กลับมาที่นี่อีกเป็นเวลานาน…ต้นแอ๊ปเปิ้ลกลับมาเศร้าสร้อยอีก

นิทานสอนใจเรื่องเด็กน้อยกับต้นแอ๊ปเปิ้ล

วันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาอีกครั้ง…แต่คราวนี้เขาได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ต้นแอ๊ปเปิ้ลตื่นเต้นดีใจมาก “มาเล่นกับฉันนะ” ต้นแอ๊ปเปิ้ลร้องเรียก
“ฉันไม่มีเวลาเล่นกับเธอหรอกนะ ฉันต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว
ตอนนี้เราต้องการบ้านซักหลัง เธอพอจะช่วยฉันได้ไหม”
“ขอโทษนะ ฉันไม่มีบ้านให้เธอหรอก…
แต่เธอสามารถตัดกิ่งไม้ของฉัน แล้วนำไปสร้างบ้านได้นะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น..เขาก็ตัดกิ่งไม้แทบทั้งหมดจากต้นแอ๊ปเปิ้ล…และกลับไปอย่างมีความสุข
ต้นแอ๊ปเปิ้ลยินดีที่ได้เห็นเด็กน้อยมีความสุข
แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นอีก
ต้นแอ๊ปเปิ้ลจึงกลับมาเศร้าสร้อย…และเดียวดายอีกครั้ง

วันที่อากาศร้อนวันหนึ่ง เด็กน้อยในวัยกลางคนก็กลับมา ต้นแอ๊ปเปิ้ลดีใจมาก
“มาเล่นกับฉันนะ” ต้นแอ๊ปเปิ้ลร้องเรียก
“คงไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้ฉันแก่แล้วและกำลังรู้สึกเศร้ามากด้วย
ตอนนี้ฉันอยากจะล่องเรือเพื่อผ่อนคลายซะบ้าง เธอมีเรือให้ฉันบ้างไหม”
“ใช้กิ่งไม้ที่ยังเหลืออยู่ มาสร้างเรือสิ เธอจะได้ล่องเรือออกไปและมีความสุขซะที”
เมื่อได้ยินดังนั้น เขาจึงตัดกิ่งไม้ที่เหลือทั้งหมด และนำมาสร้างเรือ
จากนั้นจึงล่องเรือออกไป… ไม่กลับมาอีกเป็นเวลานาน…

ในที่สุด…เด็กน้อยก็กลับมาที่นั่นอีกครั้ง..หลังจากที่จากไปนานหลายปี
บัดนี้เขาได้กลายเป็นชายชราไปแล้ว

“ฉันขอโทษด้วยนะเด็กน้อย ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรให้เธอได้อีกแล้ว
ฉันไม่มีแอ๊ปเปิ้ลเหลืออยู่เลย ซักลูกเดียว” ต้นแอ๊ปเปิ้ลบอก
“ฉันไม่มีฟันที่จะเคี้ยวแล้วล่ะ” เขาตอบ
“ฉันไม่มีกิ่งไม้ ให้เธอปีนเล่นได้อีกแล้วนะ”
“ฉันแก่เกินไปที่จะทำอย่างนั้นแล้วล่ะ” เด็กน้อยพูดเบาๆ
“ฉันไม่มีอะไรจะให้เธอได้อีกแล้ว…สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือ..รากของฉันที่ตายแล้วเท่านั้น” ต้นแอ๊ปเปิ้ลพูดทั้งน้ำตา
“ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว…นอกจากที่พักผ่อน..
ตอนนี้ฉันเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องราวที่ผ่านๆมา”
เด็กน้อยในวัยชราตอบอย่างอ่อนล้า
“ดีเลย…รากไม้แก่ๆนี้ เป็นที่ที่เหมาะแก่การที่เธอจะเอนหลัง
..และนอนพักผ่อน..มานี่สิมานอนข้างๆตัวฉัน…และพักผ่อนซะที”

เด็กน้อยล้มตัวลงนอนใต้ต้นแอ๊ปเปิ้ลอย่างมีความสุข
ขณะที่ต้นแอ๊ปเปิ้ลนั้นมองเด็กน้อยนอนหลับอย่างปลื้มปิติ…พร้อมกับยิ้มทั้งน้ำตา..

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
นี่เป็นเรื่องราวของทุกๆคน…โดยต้นแอ๊ปเปิ้ลก็เปรียบเสมือน..”พ่อแม่ของเรา“..
เมื่อเรายังเด็ก…เราชอบที่จะเล่นกับพวกท่าน
แต่เมื่อเราเติบโตขึ้น..เรากลับจากท่านไป..
เราจะกลับไปก็ต่อเมื่อ…เราต้องการบางสิ่งบางอย่าง..หรือมีปัญหาเท่านั้น..
แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น…ท่านก็ยังคงอยู่ที่นั่นเสมอ..
และจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทำได้..ขอเพียงทำให้เรามีความสุข

คุณอาจจะคิดว่าเด็กน้อยคนนี้ใจร้ายกับต้นแอ๊ปเปิ้ลมากๆ
แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เรา…ทำกันอยู่ในทุกวันนี้…มิใช่หรือ!!

นิทานธรรมะ_เด็กน้อยกับต้นแอ๊ปเปิ้ล

เรียบเรียงข้อมูล : nitanstory.com ,     Credit : สาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่

Related posts

นิทานอีสป เรื่องนกกากับนกยูง

Admin

นิทานพื้นบ้านภาคเหนือ เรื่องสองสัตว์

Admin

นิทานอีสป เรื่องกากับเหยือกน้ำ

Admin